جادوگران و تسخیرشدگان در آغاز اروپای مدرن
در اولین سال هایی که اروپا به دوران جدید رسید، موضوع تسخیر روح شدیدا تحت تاثیر افزایش ناگهانی و گسترده کارها یا نمایش های جادوگران قرار گرفت.
فردی که قبلا دیو زده یا شیطان زده نامیده میشد، در شرایط جدید اینطور تلقی میشد که تحت تاثیر اعمال جادوگران و ساحران قرار گرفته است.
با یک تغییر نگرش سریع، در این شرایط افراد تسخیر شده را قربانی و بی گناه معرفی میکردند و در عوض جادوگران و ساحران را همان دیوها و شیطان های واقعی می دانستند که تغییر ظاهر داده و به صورت انسان درآمده اند.
در این دوران جادوگران را دارای قدرت های ماورایی زیادی تصور میکردند. از جمله اینکه می توانند در هوا پرواز کنند یا موجب پیدایش بلایای طبیعی مانند زلزه ، سیل و آتشفشان شوند.
تصور میشد که آنها قدرت دارند شکنجه های بسیار شدید جسمی را بدون احساس درد تحمل کنند، پدیده ای که در تسخیرشدگان هم مشاهده میشد.
در این دوران کسانی که مظنون یا متهم به جادوگری بودند، در دادگاه های تفتیش عقاید محاکمه می شدند و در صورت اثبات جرم، زنده زنده در خرمنی از آتش انداخته می شدند تا بمیرند.
پیشرفت آسیب شناسی و کشف انواع میکروب ها، سنگ های زیربنای علمی شدن در علوم پزشکی بودند.
ولی به هر حال تا آغاز قرن بیستم، روان پزشکی خارج از جریان اصلی پزشکی تصور میشد.
ما باید در توصیف پسیکوپاتولوژی یا آسیب شناسی بیماری های روانی و طبقه بندی این ناراحتی ها، خودمان را مدیون افرادی مانند کارل جاسپرز، امیل کرپلین بدانیم.
در این شرایط که روان پزشکی برپایه های مهم و قابل اعتماد علمی قرار میگرفت، پیشرفت های جالبی هم در پسیکوفارماکولوژی یا داروشناسی بیماری های روانی به عمل می آمد.
در این دوران با بسط و گسترش نوروفیزیولوژی نحوه عملکرد سلول های عصبی و نوروآناتومی، کالبد شناسی دستگاه اعصاب، زمینه برای درک و فهم بیماری ها و اختلالات روانی در چهارچوب علمی فراهم آمد.
در قرون وسطا هیچ گونه علاقه و انگیزه ای وجود نداشت که تسخیر روحی را (حداقل بخشی از آن را) در طبقه بندی بیماری های روانی قرار بدهند. (این تغییر عقیده در اروپا بعد از پیشرفت علم و علمی شدن جامعه اتفاق افتاد.)
با مشغله فکری و تنفری که از جادوگران و جادوگری در این سالها پیش آمده بود، دانشمندان و پزشکان اروپایی رغبت یا جرئت پیدا نمیکردند که به صورت جدی به تحقیقات در این زمینه بپردازند و قبول طرحی علمی برای این حالات به کندی صورت میگرفت.
منبع: کتاب روان پررمز و راز، تالیف: دکتر رضا جمالیان